விதி

 ரண்டு குறு நில மன்னர்களுக்கிடையே ஒரு முறை போர் மூளும் சூழல் ஏற்பட்டது. அவர்கள் எதை செய்வதானாலும் அவர்கள் இருவருக்கும் பொதுவான ஒரு குருவிடம் சென்று ஆலோசனை கேட்டு அதன் பிறகே செய்வார்கள். அந்த குருவோ லேசுப்பட்டவர் அல்ல. மாபெரும் ஞானி பல ஆண்டுகள் தவம் செய்து பல சித்திகள் கைவரப்பெற்றவர். இறைவனிடமே நேரடியாக பேசும் ஆற்றல் பெற்றவர். தனது சக்திகளை கொண்டு நல்ல காரியங்கள் பல செய்து வந்தார். மக்களுக்கு அவர்களுக்கு வரவிருக்கும் ஆபத்தை பற்றி சொல்லி அவர்களின் பிரச்சனைகளையும் தீர்த்துவந்தார்.

இரண்டு குறுநில மன்னர்களில் முதலமானவன் படைபலம் சற்று அதிகம் கொண்டவன். திறமைசாலி. ஒரு நாள் குருவை சந்திக்க வந்தான். “குருவே, நான் என் எதிரி நாட்டின் மீது போர் தொடுக்க வேண்டிய வேளை வந்துவிட்டது. போரில் எனக்கு வெற்றி கிடைக்குமா இல்லையா என்று உங்கள் யோகசக்தியை வைத்து கடவுளிடம் கேட்டு சொல்லுங்களேன்…” என்றான்.

குருவும் கண்களை சிறிது நேரம் மூடிக்கொண்டு தியானம் செய்த பின்னர், “இந்தப் போரில் நீ தான் வெற்றி பெறுவாய்!!” என்றார்.

சந்தோஷமாக விடைபெற்றுச் சென்றான் மன்னன்.

அடுத்த நாள் இரண்டாம் மன்னன் வந்தான். இவனிடம் படைபலம் சற்று குறைவு தான். ஆனாலும் தைரியசாலி. அவனும் இதே கேள்வியை குருவிடம் கேட்டான். அவரும் சிறிது நேரம் கண்களை மூடிக்கொண்டு, “இந்த போரில் நீ தோல்வியடையும் வாய்ப்பே அதிகம்” என்றார்.

அடிப்படையில் இந்த மன்னன் அசாத்திய தைரியசாலி + தன்னம்பிக்கை மிக்கவன் எனவே குரு சொன்னதைக் கேட்டு கலங்கவில்லை.

நேராக தனது நாட்டுக்கு சென்று, பாதுகாப்பு அமைச்சர், தளபதி, முன்னணி வீரர்கள் அடங்கிய கூட்டம் ஒன்றை கூட்டினான்.

வீரர்களே, இந்த போரில் நாம் வெற்றியடைவதற்கான வாய்ப்பு மிகவும் குறைவு. எனவே நமது எதிரியை தோற்கடிக்க, நாம் எல்லா விதங்களிலும் முயற்சிக்கவேண்டும். இன்றிலிருந்து நமது வீரர்கள் போருக்கான ஒத்திகையை துவக்கட்டும். அது போக வீட்டுக்கு ஒருவரை தயார் செய்யுங்கள். குதிரைகளை தயார்படுத்துங்கள். ஆயுதங்களை கூர் தீட்டுங்கள். ஜெயிப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் ஒன்றை கூட விடக்கூடாது!” என்றான்.

முதலாவது மன்னனோ, வெற்றிச் செய்தி முதலிலேயே கிடைத்துவிட்ட மகிழ்ச்சியில், கேளிக்கைகளிலும் கொண்டாட்டங்களிலும் காலத்தை கழித்தான். அவன் வீரர்களோ ஒரு படி மேலேச் சென்று, நாம் தான் ஜெயிப்போம் என்று விதி நம் பக்கம் இருக்கும்போது நாம் எதற்கு வீணாக ஒத்திகைகளில் காலத்தை கழிக்கவேண்டும் என்று அஜாக்கிரதையாக இருந்தனர்.

போருக்கான நாளும் வந்தது. இரு நாட்டு வீரர்களும் எதிரெதிரே அணிவகுத்து நின்றனர். இரண்டாம் நாட்டு மன்னனும் அவன் வீரர்களும் பல நாட்கள் ஒத்திகை பார்த்து போருக்கு தயார் நிலையில் இருந்தனர். முதலாம் நாட்டு மன்னனும் வீரர்களும் முன்தினம் இரவு முழுதும் கேளிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்தமையால் முழுக்க முழுக்க போதையில் இருந்தனர். போர் துவங்கிய சிறிது நேரத்திலேயே இரண்டாம் நாட்டு வீரர்கள் மிகச் சுலபமாக முதல் நாட்டை தோற்கடித்து கோட்டையை கைப்பற்றிவிட்டனர். முதல் நாட்டு மன்ன சிறை வைக்கப்பட்டான்.

தண்டனை விதிக்கப்படும் முன், தன் கடைசி ஆசையாக தன்னை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கிய தன் குருவை பார்க்கவேண்டும் என்றான்.

அதன்படி குருவின் முன்னர் கொண்டு போய் நிறுத்தப்பட்டான்.

“உங்கள் வாக்கு பொய்த்துவிட்டதே. நான் தோற்றுவிட்டேனே… இது நியாயமா?” என்றான்.

குரு சிரித்துக்கொண்டே, “உழைப்பவர்களுக்கே இந்த உலகம் சொந்தம். உன்னிடம் திறமை இருந்தும் நீ தான் வெற்றிப்பெறப் போகிறாய் என்று நீ தெரிந்துகொண்டதால், நீ உனது வெற்றிக்கு உழைக்கவில்லை. அஜாக்கிரதையாக இருந்தாய். ஆனால், உன் எதிரி நாட்டு மன்னனோ, அவன் தான் போரில் தோற்பான் என்று தெரிந்துகொண்டபோதும், நம்பிக்கையை இழக்காமல், இரவு பகல் பயிற்சி செய்து படையை தயார்படுத்தினான். அந்த ஏழு நாட்களும் அவன் தூங்கவில்லை. ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் நினைவில் கொள், திறமை உழைக்கத் தவறினால், உழைப்பு திறமையை வென்றுவிடும். இதை மாற்ற யாராலும் முடியாது!” என்றார்.

அற்பணிப்பு உணர்வு கொண்டு விடாமுயற்சியுடன் செயல்பட்டால் விதியையும் வெல்ல முடியும் என்று உணர்ந்துகொண்ட மன்னன் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டு விடைபெற்றான்.

ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்று பவர். (குறள் 620)

விதியை வெல்லக்கூடிய ஒரே ஆயுதம் விடாமுயற்சியே!

அடுத்த முறை எந்த சூழ்நிலையிலாவது ‘நம்மால் விதியை வெல்ல முடியுமா?’ என்ற சந்தேகம் உங்களுக்கு வந்தால், இந்த கதையும் அதை ஆமோதிக்கும் மேற்படி குறளும் உங்களுக்கு நினைவுக்கு வரவேண்டும்!

Leave a Reply