விடியல்

​🌼ஒரு பெரியவரிடம் அய்யா! *நான் துன்பச் சிறையில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்றான் ஒருவன்*.
🌼“ என்ன காரணம்?” என்று கேட்டார் ஒரு பெரியவர்.
🌼“ *மற்றவர்கள் எனக்குத் துன்பம் கொடுக்கிறார்கள்” என்றான்*
🌼“ *உனக்குத் துன்பம் கொடுப்பது உன்னுடைய மனம்தான்” என்றார் பெரிவர்*
🌼“அப்படியா சொல்கிறீர்கள்?“
🌼“ஆமாம்!”
🌼“அப்படியானால் துன்பத்திலிருந்து விடுபட என்ன வழி?”
🌼“மனதைப் புரிந்து கொள்… அது போதும்.”
🌼“எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?” என்றான் அவன்.
🌼”இந்தக் கதையைக் கேள்“ என்று அவர் சொன்னார் – 
🌼“ஆசையாக ஒரு பூனையை வளர்த்தார் ஒருவர். அந்தப் பூனை ஒரு நாள் எலியைப் பிடித்து கவ்விக் கொண்டு வந்தது, அவருக்கு அது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
🌼மறுநாள் அந்தப் பூனை, அவர் ஆசையாக வளர்த்த ஒரு கிளியைக் கவ்கிக் கொண்டு வந்தது, அவருக்கு அது அதிர்ச்சியாக இருந்தது,
🌼இன்னொரு நாள் அந்தப் பூனை எங்கேயோ சென்று காட்டிலிருந்து ஒரு குருவியைப் பிடித்துக் கவ்விக் கொண்டு வந்தது. இப்போது அவர் மகிழவும் இல்லை; வருந்தமும் இல்லை.
🌼எதையாவது பிடிப்பது பூனையின் சுபாவம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள அவருக்குக் கொஞ்ச காலம் ஆயிற்று.

🌼தனக்குப் பிடிக்காத எலியைப் பிடிக்கிறபோது இன்பம். தனக்குப் பிடித்தமான கிளியைப் பிடிக்கிறபோது துன்பம், தனக்குச் சம்பந்தமே இல்லாத குருவியைப் பிடிக்கிறபோது இன்பமுமில்லை… துன்பமுமில்லை…” – என்று அவர் கதையை முடித்தார். இவன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

🌼துன்பச் சிறையின் கதவுகள் திறக்கப்படுகிற ஓசை அவன் செவிகளில் விழுந்தது.
🌼“மனதைப் புரிந்து கொள்கிறவர்களே மகிழ்ச்சியாக வாழ்கிறார்கள்…
⬜🌼🌼#விடியல் #வாழ்த்துக்கள்🌼🌼⬜

Leave a Reply