Bai Fangli

​சீனாவில் நடந்த உண்மை சம்பவம் இது. நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் சைக்கிள் ரிக்க்ஷா இழுத்து தனது குடும்பத்தை காத்து வந்த ஏழைத் தொழிலாளி அவர். அவருடைய வயது 74 ஐ எட்டும்போது, உடல் ஒத்துழைக்க மறுக்க “போதும் ரிக்க்ஷா இழுத்தது” என்று முடிவுக்கு வந்து தனது சொந்த ஊருக்கு வந்தார்.

அப்போது வயல்களில் சிறு குழந்தைகள் வேலை செய்துகொண்டிருப்பதை பார்த்தார். படிக்க வேண்டிய வயதில் இந்த குழந்தைகள் ஏன் வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று விசாரித்தார். வறுமையின் காரணமாக அவர்கள் பள்ளிக்கூடம் செல்லவில்லை என்பதை தெரிந்துகொண்டவர், அவர்களுக்காக மிகவும் பரிதாபப்பட்டார். அடுத்து அவர் செய்தது தான் யாரும் எதிர்பார்க்காத ஒன்று. 

தனது ஒய்வு காலத்திற்கு பயன்படும் என்று கருதி குருவி போல பல ஆண்டுகாலம் ரிக்க்ஷா இழுத்து தான் சேமித்து வைத்திருந்த மொத்த பணத்தையும் அப்படியே அந்த குழந்தைகளின் படிப்பு செலவுக்கு கொடுத்துவிட்டார். (சுமார் 50,000/- ரூபாய்).

அவரது பிள்ளைகள் எவ்வளவோ தடுத்தும் அவர்கள் பேச்சை கேட்காமல் தான் ரிக்க்ஷா இழுத்த டியான்ஜின் நகருக்கே மீண்டும் திரும்பியவர், மறுபடியும் ரிக்க்ஷா இழுக்க துவங்கினார். ஏழ்மையின் காரணமாக கல்வி பயில வசதியில்லாத குழந்தைகளின் கல்விக்கு தனது சம்பாத்தியம் முழுவதையும் வழங்கினார்.

காலை விடியும்போது பணிக்கு செல்லும் அவர் இரவு தான் தனது அறைக்கு திரும்புவார். ஒரு நாளைக்கு 20 முதல் 30 யுவான்கள் கிடைக்கும். (1 யுவான் = 10 ரூபாய்க்கு சமம்). அதை அப்படியே பத்திரமாக உண்டியலில் போட்டுவிடுவார். இந்த காலகட்டங்களில் பாய் பங்க்லி மிக மிக எளிமையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தார். கிடைத்த உணவை சாப்பிட்டுக்கொண்டு, (பெரும்பாலும் வீசி எறியப்படும் உணவை) எளிமையான ஆடைகளையே உடுத்தி வந்தார். அவரது ஆடைகளில் நையப்பட்ட நூலைவிட கிழிசலை தைக்க பயன்படுத்திய நூலே அதிகம்.

தன்னால் படிக்கமுடியவில்லை. ஆனால் மற்றவர்கள் படிக்கவாவது நாம் உதவி செய்வோமே என்று அவர் கருதினார். டியான்ஜின் நகரில் உள்ள பள்ளிகள், மற்றும் பல்கலைகழகத்திற்கு சென்று அங்கு ஏழ்மையின் காரணமாக படிக்க முடியாமல் கஷ்டப்படும் மாணவர்களுக்கு தனது சம்பாதித்யத்தை வழங்கி வந்தார். 

அவர் கொடுத்த ஒவ்வொரு பைசாவும் இந்த முதுமையிலும் அவர் வியர்வை சிந்தி சம்பாதித்தது என்பதால் அதை ஏற்க மாணவர்களும் சம்பந்தப்பட்ட கல்வி நிறுவனங்களும் தயக்கம் காட்டினர். ஆனால், அவர் விடாப்பிடியாக வற்புறுத்தினார். “நீங்கள் அனைவரும் நன்றாக படித்து நல்ல நிலைக்கு வந்து படிக்க கஷ்டப்படும் மற்ற குழந்தைகளுக்கு உதவவேண்டும். அதுவே என் விருப்பம்!” என்றார்.

2001 ஆம் ஆண்டு தனது 90 வது வயதில், கடைசி தவணையை கட்ட டியான்ஜின் நகரில் உள்ள பள்ளி ஒன்றுக்கு அவர் செல்லும்போது, மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் கண்களில் கண்ணீர் பெருக அவருக்கு பிரியா விடை கொடுத்தனர்.

கொண்ட கொள்கைக்காக வெயில், மழை, பனி என்று பாராமல் உழைத்த பாய் பங்க்லி தனது வாழ்நாளில் 12 முறை உலகை சுற்றி வந்ததற்கு சமமான தூரத்திற்கு ரிக்க்ஷா இழுத்திருக்கிறார் என்று கூறப்படுகிறது. 90 வது வயதில் அவர் ஒய்வு பெற்றபோது சுமார் ரூ.35,00,000/- பணத்தை முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளின் படிப்பு செலவுக்கு கொடுத்திருந்தார்.

2005 ஆம் ஆண்டு புற்றுநோயின் காரணமாக பாய் பங்க்லி மறைந்தபோது டியான்ஜின் நகரமே திரண்டு வந்து அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தியது.

பிறருக்கு உதவ வேண்டும் என்கிற உறுதி இருந்தால் எந்த சூழ்நிலையிலும் ஒருவரால் உதவ முடியும் என்பதற்கு பாய் பங்க்லி அவர்களின் வாழ்க்கையே சிறந்த உதாரணம்.

Leave a Reply