என்னை ஜோக்கராதான் பாக்குறாங்க..!

​”என்னை ஜோக்கராதான் பாக்குறாங்க..!” – 70 மரக்கன்றுகளுடன் ஊர் ஊராக நடக்கும் மனிதர்
மரம் அழிந்தால் என்ன.? மணல் அழிந்தால் என்ன.? ஆறு காய்ந்தால் எனக்கென்னவென்று வாழ்பவர்களுக்கு மத்தியில் மரம் நடுவதையே வாழ்நாள் லட்சியமாகக் கொண்டு வாழ்ந்துவருகிறார் திருப்பூர் மாவட்டம் காங்கேயத்தைச் சேர்ந்த செல்வக்குமார். 
ஆள் உயர பச்சை அங்கியில் 70 பாக்கெட்டுகள் தைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த பாக்கெட்டுகளில் பாதி அளவுக்கு மண் இருக்கிறது. அதில் விதவிதமான செடிகள். கிட்டதட்ட 150 கிலோ எடை இருக்கும். அதை உடலில் சுமந்துகொண்டு ஊர் ஊராக அலைவதுதான் செல்வக்குமாரின் அடையாளம். கோயம்புத்தூர் வந்திருந்த செல்வக்குமாரை எதேச்சையாக சந்தித்தோம், “சாலையில் வரும்போகும் எல்லோரையும் மறித்து மரங்களின் மகத்துவத்தைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். சிலர் கேட்கிறார்கள். சிலர் சிரித்துவிட்டு கடந்து செல்கிறார்கள். ஆனாலும், செல்வக்குமார் அசரவில்லை. இது தனக்கு விதிக்கப்பட்டது என்பதைப் போல சிரித்த முகத்தோடு தன் பரப்புரையை தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார். தான் சொல்வதை உள்வாங்கிக் கொள்பவர்களுக்கு ஒரு செடியை இலவசமாக கொடுக்கிறார். செடி இலவசம்தான் ஆனால், உங்கள் போன் நம்பர் வேண்டும் என்று கேட்டு வாங்கிக் கொள்கிறார்.
இதையெல்லாம் விசித்திரமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த நம்மிடம், “வாங்க சார்.. வாங்க பூமி ஏன் வெப்பமாகுது தெரியுமா.? இதுவரைக்கும் ஒரு மரமாவது நீங்க நட்டு வளர்த்திருக்கீங்களா.? எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம உங்களை ஏந்தியிருக்கும் இந்த மண்ணுக்காக நீங்க ஏதாவது செய்யணும்ல சார்.. ஒரு செடி வாங்கிகிட்டு போய் உங்க வீட்ல நட்டு வளப்பீங்களா.? காசெல்லாம் கிடையாது சார். ஆனா கண்டிஷன் உண்டு. கடைசிவரைக்கும் இந்த மரத்தை நீங்க காப்பாத்தணும் சார் என்று ஏதோ தான் பெற்ற பெண்ணை கல்யாணம் முடித்துக்கொடுக்கும் மாப்பிளையிடம் கண்டிஷன் போடுவதைப் போல சொன்ன செல்வக்குமாரிடம் அவரைப் பற்றி கேட்டோம்….
“என் பேரு செல்வக்குமார். நான் திருப்பூர் தாலுகா ஆபிஸ்ல, ஆபிஸ் அசிண்டெண்டா இருக்கேன். சின்ன வயசுல இருந்தே எனக்கு மரம் நடுறதுல ஈடுபாடு உண்டு. என் அப்பா நிறைய மரங்களை நட்டிருக்கிறார். அப்பாகிட்ட இருந்து வந்த ஆர்வம்தான் இது. மண்ணை கெடுத்து மரத்தை அழிச்சிட்டா மனுஷங்க எப்படிங்க இங்க வாழ முடியும். இந்த பூமிக்காக நாம எதாச்சும் பண்ணும்னு தோணுச்சி. உடனே கையில செடிகளை தூக்கிக்கிட்டு ஊர் ஊரா கிளம்பிட்டேன். இதோட எட்டு வருஷம் ஆச்சி. இதுவரைக்கும் 40 ஆயிரம் மரக்கன்றுகளை மக்கள்கிட்ட இலவசமா கொடுத்திருக்கேன். ஆரம்பத்துல இதுமாதிரி உடல் முழுக்க செடிகளை செருகல. கையிலதான் தூக்கிக்கிட்டு போனேன். ஆனா என்னை யாரும் ஏறெடுத்துப் பாக்கல. அப்பதான் நாம ஏதாச்சும் வித்தியாசமா பண்ணாதான் மக்களோட கவனத்தை ஈர்க்க முடிம்னு தோணுச்சி. அதுக்குப் பிறகுதான் பெரிய சைஸ் அங்கி தச்சு அதுமுழுக்க செடிகளை செருகிகிட்டு ஊர் ஊரா கிளம்பிட்டேன். 
கிட்டதட்ட 150 கிலோ இருக்கும். ஆனா இதை நான் ரசிச்சுப் பண்றதால எனக்கு பாரம் தெரியலை. ஒவ்வொரு ஊராப் போய் மக்களை சந்திச்சு பேசுவேன். பேச்சுலயே யார்கிட்ட செடியை கொடுத்தா ஒழுங்கா வளர்ப்பாங்கனு கண்டுபிடிச்சிருவேன். அவங்ககிட்ட செடியை கொடுத்துட்டு போன் நம்பர் வாங்கிக்கிட்டு. வந்திருவேன். ஒவ்வொரு மாசமும் சுழற்சி முறையில எதாச்சும் ஒரு நம்பருக்கு கால் பண்ணி செடியைப் பத்தி விசாரிப்பேன். அவுங்களும் ஆர்வமா சொல்வாங்க. அப்ப எனக்கு அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கும்’ என்று சொல்லி நிறுத்திய செல்வக்குமார்.
“பல பேர் என்னை ஜோக்கராத்தான் பாக்குறாங்க. ஆனா அதப் பத்தி எனக்கு கவலை இல்லை. வாரத்துல சனி, ஞாயிறு, திங்கள்னு மூணு நாளு இதுமாதிரி செடிகளை தூக்கிக்கிட்டு கிளம்பிடுவேன். என் மனைவி கூட, ‘வீட்ல ஒருத்தி மரம் மாதிரி உட்காந்துருக்கேன் நீங்க என்னன்னா.? மரம் வளர்க்குறேன்னு சுத்திக்கிட்டு திரியுறீங்க’னு வருத்தப்பட்டாங்க. ஆனா போகப்போக என் நோக்கத்தை அவங்க புரிஞ்சிகிட்டாங்க. இப்போ அவுங்களே என் செலவுக்கு காசெல்லாம் கொடுத்து சந்தோஷமா அனுப்பி வைக்கிறாங்க. நான் சாகுறவரைக்கும் இது மாதிரி செடிகளைக் கொடுத்து மரமாக்கிக்கிட்டே இருக்கணும். அதுதான் என் ஆசையும் லட்சியமும் என்று கண்கள் மிளிர முடிக்கிறார் செல்வக்குமார..
வாழ்த்துகள்

படித்ததில் பிடித்தது

Leave a Reply